Çocukların senin çocukların değiller.
Onlar yaşamın kendi kendine duyduğu özlemin oğulları ve kızlarıdırlar.
Senin aracılığın ile geliyorlar ama senin önüne geliyor değiller.
Onlara istediğini yapamazsın ve senin yanında olsalar da sana ait değiller.

Onlara sevgini ver,ama düşüncelerini verme.
Çünkü onların ruhu senin ziyaret edemeyeceğin yarınların evinde yaşar.
Sen oraya rüyanda bile ulaşamazsın.

Onlara benzemeye çalışabilirsin ama onları kendine benzetmeye calışma

Çünkü yasam geriye adım atmaz ve dünde kalmaz.

Sen,çocuklarının canlı oklar olarak fırladıkları bir yaysın.
Yayın kavisinin okçunun elinde sevinç kaynağı olmasına izin ver!

Khalil Cibran